Χωρίς μεταφορικά μέσα δε θα είχαμε προοδεύσει σχεδόν καθόλου. Μπορεί η ανακάλυψη της φωτιάς, της ομιλίας, της γραφής και όλων των άλλων εφευρέσεων να μας άνοιξαν νέους ορίζοντες, αλλά χωρίς τη δυνατότητα να μεταφέρουμε όλες αυτές τις εφευρέσεις σε άλλα μέρη του κόσμου, πολλά από αυτά θα ξεθώριαζαν στο σκοτάδι. Εξελιχτήκαμε από το περπάτημα, στην ιππασία, στην επινόηση του τροχού, στη ανακάλυψη απέραντων ωκεανών, στην πτήση πάνω από την επιφάνεια της γης και τέλος στην εξερεύνηση του διαστήματος.

Ποιος ξέρει πώς οι άνθρωποι θα κινούνται σε 20 χρόνια; Στο συγκεκριμένο άρθρο σας παρουσιάζουμε 10 από τα πιθανά μεταφορικά μέσα του μέλλοντος.

10. Sea Bubbles

Συνδυάζοντας τα οφέλη τόσο του αεροπορικού όσο και του θαλάσσιου τρόπου μεταφοράς, δύο άντρες, ο Alain Thébault και ο Anders Bringdal, σχεδίασαν ένα θαλάσσιο ταξί που μοιάζει να ολισθαίνει στην επιφάνεια του νερού. Γνωστά ως Sea Bubble, αυτά τα οχήματα μεταφοράς είναι ιδανικά για πόλεις με μεγάλο ποτάμι ή λίμνη. Κάθε Sea Bubble μπορεί να χωρέσει έως και πέντε άτομα. Έχουν τροφοδοσία μπαταρίας και αυτονομία 50-62 μίλια φθάνοντας σε ταχύτητες μέχρι 32 km/h. Έκαναν το ντεμπούτο τους στον ποταμό Σηκουάνα του Παρισιού το καλοκαίρι του 2017.

9. Ιπτάμενες μοτοσυκλέτες (Hoverbikes)

Τελικά έφτασε η στιγμή να γίνουν πραγματικότητα ακόμα και οι ιπτάμενες μοτοσυκλέτες. Το Hoversurf Scorpion-3 είναι το δημιούργημα μιας ρωσικής startup που κατασκευάζει drones. Είναι προγραμματισμένα να πετούν σε υψόμετρο 5 μέτρων για 25 λεπτά σε μέγιστες ταχύτητες έως και 71 km/h. Είναι ικανά να πετάξουν πολύ υψηλότερα όπως στα 28 μέτρα, αλλά για λόγους ασφαλείας περιορίζονται στα 5. Μια τέτοια μοτοσυκλέτα ζυγίζει μόνο 103 κιλά, το οποίο ευτυχώς είναι κάτω από το όριο των 113 κιλών που είναι το μέγιστο επιτρεπόμενο βάρος πριν χρειαστείτε άδεια πιλότου στις περισσότερες χώρες.

8. Ιπτάμενα αυτοκίνητα

Εάν έχουν κατασκευαστεί ιπτάμενες μοτοσυκλέτες, τότε τα ιπτάμενα αυτοκίνητα είναι προ των πυλών. Η Uber και η NASA σκέφτονται να τα κάνουν πραγματικότητα. Γνωστό και ως Uber Elevate, το έργο αυτό περιλαμβάνει την ανάπτυξη ενός αεροσκάφους κατακόρυφης απογείωσης και προσγείωσης (VTOL). Οι έλικες σε κάθε άκρο των πτερυγίων θα μπορούν να περιστρέφονται προς τα πάνω και προς τα κάτω, επιτρέποντας έτσι στο VTOL να προσγειωθεί και να απογειωθεί επί τόπου, χωρίς να χρειάζεται διάδρομος.

Ο στόχος αυτού του έργου είναι να δημιουργήσει μια ιπτάμενη έκδοση των σημερινών ταξί Uber σε πόλεις με υψηλή κυκλοφοριακή κίνηση. Η Uber στοχεύει επίσης να κάνει τα οχήματα αυτά αυτόνομα, ώστε να εξαλείψει το ανθρώπινο σφάλμα. Υπάρχει η ελπίδα ότι μέχρι το 2020, ορισμένα από αυτά τα αεροσκάφη θα λειτουργούν. Η εταιρεία ανακοίνωσε επίσης ότι το Λος Άντζελες, το Ντάλας και το Ντουμπάι θα είναι οι πρώτες πόλεις όπου θα εφαρμοστούν τα ιπτάμενα αυτοκίνητα. Η Airbus αναπτύσσει επίσης το δικό της αντίστοιχο πρόγραμμα με όνομα CityAirbus.

7. Ιδιωτικά υποβρύχια

Η Aston Martin, η πασίγνωστη εταιρεία πολυτελών αυτοκινήτων, μαζί με την Triton Submarines LLC που εδρεύει στη Φλόριντα, έχει αναπτύξει ένα high-end πολυτελές υποβρύχιο, με κωδικό όνομα Project Neptune και αξία 4 εκατομμυρίων δολαρίων. Το Neptune θα έχει μόνο 1,8 μέτρα ύψος και συνολικό βάρος περίπου 4 τόνους. Θα μπορεί να μεταφέρει τρία άτομα σε βάθος 500 μέτρων και σε ταχύτητες μέχρι 3 κόμβους.

6. Επιβατικός διηπειρωτικός πύραυλος

Το αρχικό κόστος αποστολής ανθρώπων στο διάστημα ήταν περίπου 20.000 δολάρια ανά κιλό, αλλά μετά τις πολλαπλές δοκιμαστικές πτήσεις και τον πειραματισμό με επαναχρησιμοποιούμενους πυραύλους, η τιμή τα τελευταία χρόνια μειώθηκε στα 2.000 δολάρια ανά κιλό. Αυτή η σταδιακή μείωση κόστους έχει δημιουργήσει συζητήσεις σχετικά με τη βιωσιμότητα ενός διηπειρωτικού συστήματος μεταφορών με πυραύλους.

Το σχέδιο είναι αρκετά πρώιμο ώστε να γίνει πραγματικότητα και να είναι διαθέσιμο στο ευρύ κοινό. Παρόλα αυτά, εάν ποτέ εφαρμοστεί, θα μπορούσε να μεταφέρει 100 άτομα από τη Νέα Υόρκη στη Σαγκάη με ταχύτητες 17.000 μίλια ανά ώρα και σε μόλις 39 λεπτά.

5. Σιδηρόδρομος αυτό-οδήγησης

Το 2015, μια εταιρεία με την επωνυμία SkyTran δημιούργησε έναν σταθμό δοκιμών ώστε να τεστάρει ένα σιδηρόδρομο αυτό-οδήγησης ικανό να μεταφέρει ανθρώπους σε ύψος 6 μέτρων πάνω από το έδαφος και σε ταχύτητες 250 km/h. Το σύστημα περιλαμβάνει μια σειρά από κάψουλες βάρους 140 κιλών που ταξιδεύουν σε ένα σιδηροδρομικό δίκτυο πάνω από το έδαφος. Μαζί με τη NASA, η SkyTran σχεδίασε διαφορετικά μεγέθη καψουλών που μπορούν να φιλοξενήσουν δύο ή τέσσερα άτομα, όπως και άτομα με ειδικές ανάγκες και ένα άλλο μεγαλύτερο για τη μεταφορά φορτίου. Οι κάψουλες αυτές γλιστρούν στην σιδηροδρομική γραμμή χρησιμοποιώντας ηλεκτρική ενέργεια, βαρύτητα και μαγνητισμό.

Σε αντίθεση με τις συνηθισμένες δημόσιες συγκοινωνίες, το SkyTran δεν θα έχει ακριβές χρονοδιάγραμμα. Οι επιβάτες θα μπαίνουν στη πρώτη διαθέσιμη κάψουλα και θα επιλέγουν τον προορισμό επιλογής τους. Το πρώτο τέτοιο σύστημα θα τεθεί σε εφαρμογή στο Λάγος της Νιγηρίας έως το 2020.

4. Αναπηρικά αμαξίδια με αυτό-εξισορρόπηση

Ένα σημάδι μιας αναπτυγμένης κοινωνίας είναι το πόσο καλά αντιμετωπίζει τα πιο αδύναμα μέλη της. Αν εξετάσουμε τα άτομα με ειδικές ανάγκες, η πρόοδος έρχεται με υποδομές όπως ράμπες, ειδικές πλατφόρμες, τουαλέτες κ.ο.κ. Αλλά μια τέτοια υποδομή, ειδικά εάν δεν έχει σχεδιαστεί από την αρχή, μπορεί να κοστίσει δισεκατομμύρια. Ένας άλλος τρόπος για να αντιμετωπιστεί αυτό το ζήτημα, είναι να ανασχεδιαστούν οι αναπηρικές καρέκλες. Το αναπηρικό αμαξίδιο Scewo, χρησιμοποιεί δύο μεγάλους τροχούς για να οδηγείται σε επίπεδο έδαφος και δύο γερά ελαστικά κομμάτια του επιτρέπουν να ανεβαίνει και να κατεβαίνει τις σκάλες με ευκολία. Ο σχεδιασμός του είναι επίσης αρκετά συμπαγής ώστε να κινείται άνετα σε εσωτερικούς χώρους και να περνάει από πόρτες. Μπορεί επίσης να περιστρέφεται επί τόπου και να κινείται σε ολισθηρό έδαφος όπως σε χιόνι ή χαλίκι.

3. The Float

Το σύστημα Maglev περιορίζεται προς το παρόν στα σιδηροδρομικά δίκτυα αλλά πολλοί έχουν προβλέψει ότι θα χρησιμοποιηθεί και σε απλούς δρόμους. Η συγκεκριμένη τεχνολογία χρησιμοποιεί μαγνήτες – έναν που ανεβάζει το τρένο πάνω από τις ράγες και έναν άλλο που το ωθεί προς τα εμπρός. Το τρένο λοιπόν μπορεί να επιταχύνει χωρίς να έρθει σε επαφή με τις ίδιες τις ράγες και με αυτό τον τρόπο μπορεί να φτάσει ταχύτητες μέχρι 600 km/h κάνοντας για παράδειγμα το ταξίδι από τη Νέα Υόρκη στο Λος Άντζελες να διαρκεί μόνο 7 ώρες. Το Float είναι ένα concept αυτοκινήτου που χρησιμοποιεί το σύστημα Maglev. Μοιάζει με μια φούσκα που επιπλέει πάνω στο δρόμο. Κάθε μεμονωμένος φορέας έχει θέσεις για έναν ή δύο επιβάτες, αλλά μερικές από αυτές τις κάψουλες μπορούν να συνδέονται μαζί, επιτρέποντας σε περισσότερους ανθρώπους να ταξιδεύουν μαζί.

2. Αεροπλάνα χωρίς παράθυρα

Αν και σε πρώτο άκουσμα τα αεροπλάνα χωρίς παράθυρα δεν ακούγονται πολύ καλή ιδέα, όποιοι είδαν αυτό το σχέδιο άλλαξαν γνώμη. Αντί για τα τυποποιημένα παράθυρα, αυτά τα ιδιωτικά τζετ δεν θα έχουν καθόλου. Αντ’ αυτού, θα κάνουν χρήση οθονών υψηλής ανάλυσης που θα βρίσκονται εσωτερικά των πλευρών και της οροφής του αεροπλάνου και θα εμφανίζουν σε πραγματικό χρόνο ότι συμβαίνει έξω από αυτό. Οι οθόνες θα τροφοδοτούνται από ηλιακούς συλλέκτες τοποθετημένους στην οροφή του αεροπλάνου. Αφαιρώντας τα παράθυρα, το συνολικό βάρος του αεροπλάνου μειώνεται σημαντικά, όπως και η κατανάλωση καυσίμων. Εκτός από το εξωτερικό περιβάλλον, αυτές οι οθόνες μπορούν επίσης να προβάλλουν και άλλες εικόνες, ανάλογα με τις προτιμήσεις των επιβατών.

1. Τρένο του Διαστήματος

Σήμερα, μια επανδρωμένη αποστολή στον Κόκκινο Πλανήτη διαρκεί περίπου έξι μήνες ή και περισσότερο. Κατά τη διάρκεια αυτής της παρατεταμένης περιόδου, οι αστροναύτες και οι άποικοι θα εκτεθούν σε μικροβαρύτητα που έχει μακρά σειρά αρνητικών επιδράσεων στο ανθρώπινο σώμα. Ένα σύστημα μεταφοράς για προσπεράσουμε αυτά τα εμπόδια είναι ένα διαστημικό τρένο, γνωστό ως Solar Express. Οι πιο κοστοβόρες και χρονοβόρες φάσεις ενός ταξιδιού στο διάστημα είναι αυτές της επιτάχυνσης και επιβράδυνσης. Αυτό το διαστημικό τρένο δεν θα σταματούσε ποτέ, κάνοντας ασταμάτητες διαδρομές μεταξύ της Γης και του Άρη. Το Solar Express θα χρησιμοποιήσει τη βαρύτητα των πλανητών για να κινείται μεταξύ τους. Με αυτό τον τρόπο, η αμαξοστοιχία θα μπορούσε να φτάσει στο 1% της ταχύτητας του φωτός, ή περίπου 1.864 μίλια ανά δευτερόλεπτο. Με αυτή την ταχύτητα το ταξίδι Γη προς Άρη θα γινόταν σε μόλις 2 ημέρες. Είμαστε ακόμα πολύ μακριά από την ανάπτυξη ενός τέτοιου διαστημικού τρένου. Παρ’ όλα αυτά, η ιδέα είναι αρκετά ενδιαφέρουσα.

Πηγή / Source